'MUZIKALE EN BEELDENDE EXPRESSIE IN DE HEDENDAAGSE TRADITIE'

In het werk van Bruno Vandenberghe is een dubbele muzikale bodem te vinden. Hij onderscheidt zich van zijn collega door zijn eclectische manier van werken en doet zijn inspiratie op door een beroep te doen op verschillende elementen uit uiteenlopende disciplines. Bestaande concepten uit de filosofie en alchemie, poëtische uitingen en technieken in het wetenschappelijk tekenen plooien zich naar zijn fantasie.

Heel belangrijk voor wat zijn inspiratiebron betreft, zijn ook de diverse notatiesystemen die door (sommige) jazzcomponisten gehanteerd worden. Jazz is namelijk dé grote passie van de kunstenaar, waarin in het bijzonder de figuur en de muziek van freejazzcomponist Anthony Braxton hem aantrekt. Deze man ontwikkelde een geheel eigen notatiesysteem, bestaande uit lijntjes, cijfers, letters en andere tekeningetjes. Zo kwam hij tot een onconventioneel, niet-geijkt, abstract tekensysteem, waarin het ruimtelijk element van de muziek veel aandacht krijgt toebedeeld.

Op parallelle wijze ontwikkelde Bruno een idiosyncratisch tekensysteem dat de basis vormt van zijn beeldend werk. Dit uit zich in mathematisch ogende formules die kosmische structuren voorstellen en doen denken aan 'Pythagoreïsche stellingen'. De combinatie én contradictie met meer imaginaire, of liever minder streng wetenschappelijk elementen die refereren aan numerologie en astrologie, zorgen voor een poëtisch, haast onbeholpen uitstraling. Compositie is, volgens de kunstenaar, zeer belangrijk, maar leidt in dit geval tot improvisatie. En op haar beurt zet improvisatie terug aan tot compositie.

De structuur (compositie) wordt onderuit gehaald via de vrije dynamiek, om uiteindelijk tot een nieuwe structuur te komen. Bruno Vandenberghe beroept zich echter meer specifiek op de muzikale traditie van de freejazz. Muzikanten krijgen een andersoortig partituur voorgeschoteld, die ruimte schept voor eigen interpretatie en improvisatie. Deze aanpak resulteert uiteindelijk in een nieuwe compositie.

Zijn zelf gecreëerde muzikale beeldtaal valt in ruime zin op te vatten als een soort techno-versie van Kandinsky's lyrische abstractie. Waar Kandinsky zich nog baseerde op het min of meer traditionele notensysteem van een Schönberg, met muzikale lijnen en harmonie, waagt Bruno zich aan meer complexe, alternatieve en op basis van de verbeelding gecreëerde notensystemen. Dit is een eerste muzikale laag in zijn werk.

Ook een tweede, nog explicietere manier van samenwerking tussen muziek en beeldende kunst is aan de orde. De kunstenaar werkte effectief samen met muzikanten die hij uitdaagt zijn fantasierijke beeldtaal op muziek te zetten. De oorspronkelijke kern van het werk wordt ten uitvoer gebracht. Evident is die operatie echter niet. zijn 'systeem' wordt overgedragen aan klassiek geschoolde muzikanten die, zonder veel houvast, bestaande patronen vervat in het plastische werk hoorbaar moeten maken. Ze moeten daarbij uitgaan van de beeldtaal zélf, en dit in combinatie met hun eigen gevoel. Deze manier van werken biedt uiteraard heel wat mogelijkheden voor wat het improviseren betreft. De muzikanten, voeren dan, met het werk van Bruno als 'partituur', het uiteindelijke resultaat, een 'beredeneerde' improvisatie, op voor een publiek.

Gepubliceerd in het boek 'DE WIL TOT SAMENWERKING'
tekstfragment door Joanna Mary
(Gerealiseerd naar aanleiding van de gebeurtenissen in en rond gallerij Kunst-Zicht in het kader van het samenwerkingsprotocol Universiteit Gent-Hogeschool Gent)